Η εικόνα του Αγίου Σάββα

O Σάββας Λεπτουργίδης, συνταξιούχος δημοσιογράφος γεννήθηκε το 1948 στο Νοσοκομείο των Αμερικανίδων Κυριών στην Κοκκινιά, μεγάλωσε και συνεχίζει να ζει στο Κερατσίνι, στην προσφυγική γειτονιά της Αμφιάλης. Η εικόνα του Αγίου Σάββα είναι ένα κομμάτι από το παρελθόν του ίδιου και της οικογένειάς του και ταυτόχρονα ένα κομμάτι του πολιτισμού του τόπου του.

Ο Άγιος Νικόλαος, ένας θαλασσινός άγιος στα οροπέδια της Καππαδοκίας

Η εικόνα του Αγίου Νικολάου δεσπόζει στο μικρό Μουσείο με αντικείμενα του Σωματείου «Η Νέα Σινασός». Ο Άγιος Νικόλαος ήταν ο πολιούχος άγιος της Συνασού, ένας «άγιος θαλασσινός» που βρέθηκε στο οροπέδια της Καππαδοκίας, για να προστατεύει τους σινασσίτες, που βρίσκονταν διαρκώς σε κίνηση.

Η Πλατυτέρα των Ουρανών

Μια από τις εικόνες που έχουν δωρηθεί στο Μουσείο του Σωματείου «Η Νέα Σινασός» είναι η εικόνα που απεικονίζει την «Πλατειταίρα των Ουρανών».

Ενδεικτικόν των Εκπαιδευτηρίων Συνασού

Το χειρόγραφο ενδεικτικό του Αθανάσιου Χ.Γ. Τοπερίδη το 1898, το οποίο βρίσκεται στο Μουσείο του Σωματείου «Η Νέα Σινασός» είναι μονάχα ένα από τα εκατοντάδες ενδεικτικά που έλαβαν οι συνασίτες και οι συνασίτισες τα σχεδόν εκατό χρόνια που λειτούργησαν τα σχολεία της Συνασού.

Η τελευταία μέρα του σχολείου

Την τελευταία μέρα του Σχολείου, οι μαθητές και οι μαθήτριες έβγαλαν μια αναμνηστική φωτογραφία που έφεραν μαζί τους στην Ελλάδα, μαζί με τα σχολικά τους εγχειρίδια. Στο Μουσείο του Σωματείου «Η Νέα Σινασός» βρίσκεται σήμερα ένα αντίγραφο της φωτογραφίας αυτής.

Kαι μερικά αρχαλέτσια ακόμα

Το αρχαλέτσι ήταν άλλοτε πιο πλουμιστό και άλλοτε λιγότερο, με σχέδια, κεντήματα, φυλαχτά, χάντρες ή άλλα στολίδια. Η καθημερινή του χρήση, αλλά και το γεγονός ότι αποτελούσε ένα κομμάτι που μπορούσε να αποσπαστεί από την γυναικεία ενδυμασία έδινε στις δημιουργούς του την ελευθερία να σχεδιάσουν ένα έντονο αρχαλέτσι που θα συνοδεύει την παραδοσιακή γυναικεία ενδυμασία που ήταν συνήθως αρκετά σοβαρή και συντηρητική ως προς τα σχέδια και τα χρώματα.

Χειροποιήτο αρχαλέτσι

Οι νεαρές συνασίτισσες έφταναν στις κρήνες για να γεμίσουν τις στάμνες του με νερό που χρειάζονταν για την καθημερινή λειτουργία του σπιτιού τους. Για να προστατεύσουν από την φθορά τις φορεσιές τους που χρειάζονταν πολύ χρόνο και κόπο για να φτιαχτούν, τοποθετούσαν στον δεξί τους ώμο, το αρχαλέτσι, ένα χειροποίητο υφασμάτινο προστατευτικό που συνήθως δημιουργούσαν μόνες τους.

Η επίσημη γυναικεία φορεσιά της Συνασού

Οι γυναίκες της Συνασού δεν χόρευαν σε δημόσιους χώρους, παρά μονάχα σε ιδιωτικές γιορτές στα σπίτια τους και πάντα συνοδευόμενες από τους πατεράδες ή τους συζύγους τους. Στις γιορτές αυτές και σε άλλες επίσημες εκδηλώσεις και γιορτές φορούσαν την παραδοσιασή «καλή τους» φορεσιά.

Η καθημερινή γυναικεία φορεσιά της Συνασού

Οι γυναίκες της Συνασού έφεραν μαζί τους τον Οκτώβριο του 1924 τις παραδοσιακές του φορεσιές, είχαν άλλωστε μεγάλη συναισθηματική και υλική αξία για τις ίδιες. Κάποιες τις φόρεσαν τα πρώτα τους χρόνια στην Ελλάδα, πριν «κρυφτούν» στις ντουλάπες του, για να παραχωρηθούν, συνήθως από του απογόνους τους στο Μουσείο του Σωματείου «Η Νέα Σινασός», όπου φυλάσσονται μέχρι σήμερα.